Toen we met het onderdeel over de wetgevende macht begonnen, vroeg “Mark” waarom Californië onderaan staat als het gaat om het ontvangen van federale steun, terwijl we de dichtstbevolkte staat en de op vier na grootste economie ter wereld zijn. “Julie flapte het Grote Compromis eruit, natuurlijk. Ik zei: “Julie heeft gelijk, onthoud klas, anders dan vandaag, was politiek de kunst van het compromis.”

Het Grote Compromis was het eerste van de drie grote compromissen die in 1787 vorm kregen. De grondleggers stelden een tweekamerwetgevende macht in. Het Huis van Afgevaardigden zou worden gebaseerd op het inwonertal van elke staat, waarbij staten met een groter inwonertal meer afgevaardigden zouden krijgen (het Virginia Plan). De Senaat zou gelijkelijk worden verdeeld, waarbij elke staat twee senatoren zou hebben, ongeacht het inwonertal van de staat (het New Jersey Plan). Dit is procedureel gezien niet democratisch, omdat gelijke vertegenwoordiging in de Senaat gelijk staat aan ongelijke vertegenwoordiging van burgers. Volgens de Amerikaanse volkstelling van 2010 heeft de dichtstbevolkte staat, Californië, een bevolking van 37.253.956 mensen, terwijl de dunstbevolkte staat, Wyoming, een bevolking heeft van 563.626 mensen. Californië heeft dus 66 keer meer inwoners dan Wyoming. Toch heeft elke staat hetzelfde aantal senatoren, twee. Doet deze formule van ongelijkheid er echt toe? Is dit kenmerk van de Amerikaanse Senaat ondemocratisch?

Het antwoord is duidelijk JA, want de clausule van gelijke vertegenwoordiging in artikel I, lid 3 van de Amerikaanse Senaat schendt het basisprincipe van politieke gelijkheid tussen burgers. Zoals de gevierde politicoloog Robert A. Dahl het stelt: “het morele oordeel dat we het welzijn van ieder mens als intrinsiek gelijk aan dat van een ander mens moeten beschouwen, en dat de regering daarom bij het nemen van beslissingen het welzijn en de belangen van ieder mens in gelijke mate in overweging moet nemen”. Elke Amerikaanse burger zou als gelijken moeten deelnemen aan het politieke proces met betrekking tot het bestuursproces. Dat is niet het geval met de gelijke vertegenwoordigingsclausule in de Senaat van de V.S. Amerikanen die in staten wonen met kleinere bevolkingsaantallen zoals Wyoming en North Dakota hebben op zijn minst vier politieke voordelen dan Amerikanen die in staten wonen met grotere bevolkingsaantallen zoals Californië en Texas.

SPONSORED
tel:18776713243

De stem van een burger in een kleine staat telt zwaarder mee bij de samenstelling van de Senaat dan de stem van een burger in een grotere staat. Een inwoner van North Dakota met een bevolking van 672.591 mensen heeft 37 maal zoveel stemmen en dus een grotere stem dan een inwoner van Texas met een bevolking van 25.145.561 mensen. Toch kiezen beide staten evenveel senatoren. Deze politieke ongelijkheid wordt nog vergroot doordat burgers in kleinere staten gemakkelijker toegang krijgen tot hun senator; een inwoner van Wyoming heeft veel meer kans om toegang te krijgen tot zijn senator dan een inwoner van Californië. Bovendien hebben senatoren en hun staf uit kleinere staten meer tijd te besteden aan de dienstverlening aan hun kiezers en senatoren uit kleinere staten hebben meer kans om een leidende functie in de Senaat te bekleden.

Zo was het ook het geval bij de leiding van de 112e U.S. Senaat als de Majority Leader, Harry Reid (D-NV), en Minority Leader, Mitch McConnell (R-KY), die staten vertegenwoordigen met een bevolking van samen ongeveer 6,9 miljoen mensen, bijna 6 keer minder dan de bevolking van Californië alleen (2010 U.S. Census). Dergelijke leiders zijn in staat om gemakkelijker geld en varkensvleesprojecten naar hun staten te sturen dan andere senatoren. Ook de federale uitgaven zijn duidelijk in het voordeel van burgers in kleine staten. Zo bedragen de jaarlijkse federale uitgaven van Wyoming ruwweg $ 209 per hoofd van de bevolking, vergeleken met het aandeel van Californië van $ 132. Ook bijvoorbeeld weiderechten, mineraalrechten en landbouwrechten zijn duidelijk in het voordeel van kleinere staten dan van grotere staten. De top vijf staten die in 2010 federale steun ontvingen waren Alaska, Wyoming, New Mexico, North Dakota en Vermont met een gecombineerde bevolking van 5.068.000 mensen of 0,016 procent van de bevolking van het land, bijna zeven en een half kleiner dan de bevolking van Californië alleen. Zoals Dahl welsprekend stelt, “op grond van welk algemeen principe heeft een burger die in Wyoming woont recht op nog eens de helft van de federale fondsen als een burger in vergelijkbare omstandigheden die in Californië woont?” Dat is het geval in de politieke ongelijkheid van de Amerikaanse Senaat, grondwettelijk verordend door Artikel I, Sectie 3 van de Amerikaanse Grondwet, waarin opnieuw staat: “De Senaat van de Verenigde Staten zal bestaan uit twee Senatoren uit elke staat, gekozen door de wetgevende macht daarvan voor zes Jaar; en elke Senator zal één Stem hebben.”

Toen we het ondemocratische probleem diagnosticeerden, vroeg Mark: “Wat kan hieraan worden gedaan?” Toen de bel ging, zei ik: “Laten we dat morgen in de klas uitzoeken.” In mijn volgende Civics 101-artikel zal ik ingaan op de vraag hoe het ondemocratische element van de Amerikaanse Senaat kan worden verholpen.

Dominic Caserta, leraar aan de Santa Clara High school en lid van de gemeenteraad van Santa Clara, stelt zich kandidaat voor de raad van toezicht van Santa Clara County in District 4, waar Santa Clara deel van uitmaakt. Hij schreef dit artikel voor de Santa Clara Weekly.

SPONSORED
Kaiser Permanente

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.