Het provinciaal bestuur in Zuid-Afrika is onder enorme druk komen te staan en wordt kritisch bekeken door diverse sectoren, waaronder de instellingen van hoofdstuk 9, niet-gouvernementele organisaties, de media en de politieke oppositiepartijen. Deze uitdagingen zijn echter niet nieuw en vormen al sinds het begin van de democratie een bron van zorg voor de Zuid-Afrikaanse regering. Voormalig president Thabo Mbeki heeft tijdens zijn ambtstermijn gewezen op de problemen waarmee de provincies te kampen hebben – met name op het gebied van financieel beheer – en gezinspeeld op de noodzaak om de provincies af te schaffen. Het endemische slechte bestuur en onvermogen binnen de provincies – vooral die welke regio’s van de voormalige thuislanden hebben geërfd – hebben de inspanningen van de regering voor wederopbouw en ontwikkeling ondermijnd. Meer dan 23 jaar na het begin van de democratie in het land hebben de provincies nog steeds moeite om aan hun uitvoerende verplichtingen te voldoen. Dit onvermogen op het niveau van het provinciebestuur heeft het regerende ANC ertoe gebracht de provincies te herzien. Voor de herziening van de provincies is een grondwetswijziging nodig, omdat het politieke wetgevingskader en het bestuurssysteem dat de bevoegdheden en functies aan de provincies toekent, moeten worden herschikt; een politieke bepaling die in de grondwet van het land is verankerd. Dit politieke regeringskader, dat bekend staat als een quasi-federaal systeem of een gedecentraliseerde eenheidsstaat vanwege de grote gelijkenis met een federale staat, zij het sterk gecentraliseerd, werd tijdens de Codesa-onderhandelingen door de onderhandelende partijen als compromis aanvaard om tegemoet te komen aan de vrees en om de belangen van de minderheidspartijen, met name de IFP en de NP, in de nieuwe regering van nationale eenheid veilig te stellen. In de studie werden de status en de rol van het provinciaal bestuur in de Zuid-Afrikaanse constitutionele dispensatie tussen 1996 en 2012 onderzocht aan de hand van een verkennende, beschrijvende, kwalitatieve onderzoeksbenadering. De studie vond zwakheden in het wetgevende kader van het huidige politieke systeem van bestuur, waardoor provincies vatbaar zijn voor praktijken van slecht bestuur en onvermogen met betrekking tot hun vermogen om hun constitutionele uitvoerende verplichtingen en electorale mandaat te vervullen. In de studie wordt daarom voorgesteld de grondwettelijk gegarandeerde bevoegdheden en functies via constitutionele hervormingen aan de provincies toe te wijzen. Dit zou Zuid-Afrika tot een federatie maken, waarbij de provincies het gezag en het vermogen hebben om onafhankelijk op te treden als autonome instellingen van democratisch bestuur binnen hun respectieve rechtsgebieden om hun wetgevende en uitvoerende verplichtingen na te komen in het belang van hun diverse achterbannen.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.