Van ”The Strangers” tot ”Sons of Anarchy,” Stephen King deelt waar hij wel en niet dankbaar voor is in 2008

Stephen King

Bijgewerkt op 14 november 2008 om 05:00 AM EST

Popcultuur 2008: Het goede en het slechte

Voor mij is de feestdagkeuze tussen Thanksgiving en Kerstmis makkelijk. Ik kies elke keer voor de kalkoendag. Kerstmis, dat de Grote Amerikaanse Mars door de winkelcentra met zich meebrengt, is stressvol. Thanksgiving daarentegen is een dag van vrede in mijn huis. Iedereen propt zich vol en kiest dan zijn favoriet voor na de maaltijd: voetbal of een dutje (ik kies altijd voor het laatste). Het geeft me ook de kans om een dankbaarheidslijstje te maken, waarop noodzakelijkerwijs mijn favoriete momenten in de popcultuur van de afgelopen 12 maanden staan. Niet dat ik voor alles dankbaar ben. Ik ben nog niet klaar met de lijst van dit jaar, maar ik ben goed op weg. Een paar voorbeelden volgen.

Dank voor Get Fuzzy, het grappigste stripverhaal op planeet Aarde. De zachtaardige Satchel Pooch en de volslagen gestoorde Bucky B. Katt zijn veel leuker dan Odie en Garfield. Geen dank voor Lynn Johnston’s For Better or for Worse, dat vroeger een winnende combinatie van humor en pathos was. Nu is de familie Patterson in een vreemd wormgat in de tijd gedumpt en heb ik geen idee wat er aan de hand is of wie iemand is.

Dank voor The Daily Beast, de beste nieuws-en-features website in jaren. Geen dank voor de Drudge Report; praten over schaap verkleed als lam. Het is dezelfde oude rechtse onzin in sexy tabloidkleren.

Over internet gesproken, bedankt voor The Filthy Critic (even vulgair en amusant als altijd) en geen dank voor de proliferatie van die taalkundige snafuik die bekend staat als tekst-spraak: Zeg me LOL, BFF, en ik zeg je KMA.

Dank voor “Viva La Vida,” de beste single van het jaar, “Disturbia” (runner-up), en The Pretenders’ Break Up the Concrete, het beste album van het jaar (tot nu toe). Runners-up in de album afdeling zijn Feed the Animals, door Girl Talk, en Black Ice, door AC/DC. Maar als het aankomt op Wally World die probeert de markt te veroveren op de verkoop van de nieuwe AC/DC? Nee, dank je.

Dankzij PBS’ The Last Enemy, een techno-thriller die 24 een pure zandbak doet lijken in vergelijking. (Het beste deel hier is het menselijke element; nerdy wiskundige wordt verliefd op de weduwe van zijn broer – dan, na het slapen samen, ontdekken ze de broer is nog in leven). Een beetje bedankt voor Life on Mars – goed verhaal, slechte dialogen, Harvey Keitel die de ouderwetse agent speelt die we al duizend keer gezien hebben… en weet je zeker dat de jaren ’70 er echt zo plastic uitzagen? Geen dank voor The Shield. Ik ploeter voort om te weten te komen hoe de dynamiek tussen Vic Mackey en Shane Vendrell uitpakt, maar het überverhaal van het laatste seizoen is zo ingewikkeld dat je de Armeniërs niet van de Biz Lats kunt onderscheiden zonder scorekaart. Ook geen dank voor Sons of Anarchy, dat The Sopranos op Harleys bleek te zijn. Waar zijn Peter Fonda en Dennis Hopper als je ze nodig hebt?

Grootste TV bedankt voor Breaking Bad – de beste serie op TV krijgt een tweede act. Je zou niet denken dat een verhaal over een middelbare schoolleraar die crank maakt zodat zijn kankerbehandelingen zijn familie niet failliet laten gaan grappig kan zijn, maar het is. En suspensevol. En angstaanjagend. Als je het eerste seizoen gemist hebt, haast je dan en haal het in. Dit is zo’n groove.

Bedankt voor de YouTube video die Kevin Bacon en Zac Efron combineert met Kenny Loggins’ “Footloose.” De clip waar de man uitlegt waarom “High School Musical 3 me homo heeft gemaakt!”? Niet zo erg.

Dank voor suspense romanschrijver Greg Iles, die nooit een voet verkeerd zet. Geen dank voor Patricia Cornwell, die er de laatste vijf jaar geen één fout heeft gezet.

Dank voor Dollface en Pin-Up Girl in Bryan Bertino’s uitstekende horrorfilm The Strangers. Geen liefde voor Jigsaw in Saw V. De subkop van Ray Greene’s Boxoffice magazine recensie luidt, ” nieuwste deel…beantwoordt de vraag: Is het mogelijk om in slaap te vallen bij het zien van martelporno?” Ik viel niet in slaap, maar ik haatte mezelf voor het betalen om dit te zien.

Oh, en nu we het toch over Thanksgiving hebben, hier is een fast-food noot: Bedankt voor Checkers, die die ongelooflijke gefrituurde appeltaarten verkoopt (gerold in kaneel – yum). En Mickey D’s? Wel. Uh. Een beetje bedankt. Jullie doen het altijd in nood, maar jullie appeltaarten zijn niet in hetzelfde universum.

Dank ook voor jullie jongens en meisjes daar in EW-land. Zelfs als jullie boos zijn over iets wat ik heb gezegd, hou ik van jullie passie en betrokkenheid bij de gekke parade van de Amerikaanse popcultuur. Ga nu maar kalkoen snijden, en eet wat aardappelpuree als je toch bezig bent. Vergeet niet om veel jus toe te voegen, het absorbeert zowel calorieën als cholesterol. Je oom Stevie garandeert het.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.