As I entered the woods with my childhood best friend on my 30th birthday backpacking adventure, my attention was fixed on the ground as we followed a languorous river. Czerwone jak szminka, wywołujące wymioty, emetyczne rusałki wyłożone były na poboczach szlaków, a ostre, pieprzne mlecze rozpryskiwały się po płaskim leśnym podłożu. Śmiercionośne niszczycielskie anioły były wszędzie, groźnie eleganckie i niebezpieczne. Jednak trzykilometrowy, płaski spacer nad rzeką w głąb lasu nie ujawnił ani jednego smakosza grzybów, a ziemia wydawała się bardziej sucha z każdym krokiem.

Wtedy szlak skręcił i zaczęliśmy się stromo wspinać. Nasze nogi płonęły, a my zaczęliśmy zrzucać warstwy, gdy południowe słońce biło w nasze ramiona. Nie szukałem już tak intensywnie grzybów, moje nadzieje na obfite zbiory kurczyły się.

Pierwszy grzyb jeżowy właśnie mi się zaprezentował, jego charakterystyczny bladobrzoskwiniowy kapelusz nie pozostawiał wątpliwości, że znajdę pod nim zęby, a nie pory czy skrzela. Pierwsze znalezisko w sezonie jest zawsze wspaniałe, a szybki skan ujawnił pięć kolejnych soczystych Hydnum repandum w promieniu dziesięciu stóp. Wyciągnąłem z plecaka papierową torbę i zebrałem garść dorodnych wieprzy.

Po jeżach wkrótce pojawiły się pierwsze w sezonie małe lwie grzywy (Hericium coralloides), a ja zacząłem zdawać sobie sprawę, że zimne noce i poranne górskie mgły ożywiły grzyby na wyższych wysokościach. Często szukam wilgoci podczas suszy na niskich bagnach i w dolinach. Ale wyżej nie zawsze oznacza bardziej sucho, i łatwo jest przeoczyć chłodne grzybowe przystanie, które można znaleźć, jeśli wspiąć się w chmury.

Miałem uśmiech na twarzy, gdy spacerowałem wyżej w górach, z plecakiem na ramionach i papierową torbą na grzyby ostrożnie schowaną w dłoni. Nawet się nie starając, wypatrzyłem najładniejsze prawdziwki (Boletus cf. edulis), jakie widziałem od czasów mojej Itaki. Wyróżniał się jak alpejska latarnia, kwintesencja Króla z masywną, wolną od skaz łodygą. Kapelusz był twardy i malowniczy, i nie wymagał żadnego przygotowania, by stać się orzechową przekąską na szlaku. Zasadniczo wszystkie grzyby powinny być gotowane, ale godnym uwagi wyjątkiem jest wolny od robaków King. Jak można ulepszyć taką doskonałość?

Gdy maszerowaliśmy jeszcze wyżej, drzewa stawały się coraz bardziej stuningowane i zniekształcone, zaskoczył mnie widok grubych jeży, które nadal owocowały wzdłuż szlaku, a ja zebrałem kolejny pierwszy owoc sezonu – kurkę żółtą (Craterellus tubaeformis) – tuż pod linią drzew. Do obozu dotarliśmy późno, zbyt zmęczeni, by gotować lub rozbić namiot, i natychmiast zasnęliśmy na posłaniu z mchu i różowoczerwonych rusałek.

Następnego popołudnia, podczas wędrówki z lasu, oczyściliśmy i ugotowaliśmy dzikie grzyby (minus kapelusz prawdziwka) wraz z pokrojoną w plasterki letnią kiełbasą. Choć nie mieliśmy oliwy, masła ani soli, rezultat był znakomity i przesiąknięty wspaniałym górskim terroir. Zazwyczaj nie mieszam prawdziwków (orzechowych, ziemistych) z kurkami (owocowymi, kwiatowymi) w tym samym garnku, ale w przypadku tego dzikiego, jednogarnkowego cudu z backcountry, mieszanka górskich grzybów była zrównoważona i zachwycająca.

Leave a comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.