Kompleksowe podejście opisane w pracy towarzyszącej jest tutaj zilustrowane sygnałem 23Na stężonego roztworu albuminy surowicy bydlęcej (BSA) w soli fizjologicznej i wewnątrzkomórkowym (Nai) rezonansem 23Na gęstej zawiesiny komórek drożdży obciążonych Na(+)-. Używamy odczynników do zmiany częstotliwości, aby odróżnić ten ostatni od rezonansu zewnątrzkomórkowego. Stwierdzamy, że sygnał Nai odpowiada efektywnej pojedynczej populacji jonów Na+ wykazujących pojedyncze widmo typu c. Jest to prawdą pomimo faktu, że protoplazma drożdży jest zbyt duża i zbyt podzielona na przedziały, aby dany jon Na+ mógł pobrać próbki z jej całości w odpowiedniej skali czasowej NMR. Nasze wyniki pokazują wyraźnie, że oprócz zaniku magnetyzacji poprzecznej, powrót magnetyzacji podłużnej jest bieksponencjalny. Jest to wymagane dla widma typu c, ale nie było często wykrywane. Zależność temperaturowa stałych szybkości relaksacji rezonansu Nai nie jest zgodna ani z prostym procesem Debye’a, ani z dyskretnym mechanizmem wymiany łączącym dwa miejsca w szybkim limicie. Dopasowaliśmy dane za pomocą asymetrycznego ciągłego rozkładu czasów korelacji dla fluktuacji gradientów pola elektrycznego wyczuwanych przez jądra Nai. Analogiczna funkcja rozkładu dla Na+ w 44% (w/w) roztworze BSA jest dość podobna do tej dla Nai w tej samej temperaturze. Sugeruje to, że choć wielkocząsteczkowe środowisko jonów Nai jest dość zatłoczone, to jest ono również izotropowe w dość małej skali przestrzennej. Ponadto, można użyć funkcji rozkładu czasu korelacji, otrzymanej z dopasowania danych relaksacyjnych, do obliczenia krzywej relaksometrycznej. Jest to przydatne, ponieważ eksperymentalna relaksometria 23Na jest trudna. Obliczona krzywa może być rozsądnym modelem dla głównie pozakomórkowego rezonansu 23Na spotykanego in vivo.

Leave a comment

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.